Name: BAYS 2015 Kaelyn & Lucy polish subtitles
Uploaded: 2016-07-04T02:14:33.000Z
Duration: 17 min 16 s
Description: Thousands of YouTube videos with English-Chinese subtitles! Now you can learn to understand native speakers, expand your vocabulary, and improve your pronunciation...

Kaelyn ma 26 lat i jest lekarzem weterynarii z Michigan.

Lucy ma  22 lata i jest filmowcem  z Oxfordu w Anglii.

Poznały się na Tumblerze, zakochały w sobie i zaczęły dokumentować czas spędzony razem - będąc w związku na odległość.

Po 4 latach rozłąki, zamieszkały razem w sierpniu zeszłego roku i w dalszym ciągu dokumentują swoje życie, normalizując w ten sposób codzienne życie osób LGBT i kwestionując heteronormatywne stereotypy.

Kaelyn: Cześć wszystkim! Lucy: Witajcie

Jestem Lucy - dla tych, którzy nie wiedzą - a to moja piękna dziewczyna Kaelyn.

Chciałybyśmy podziękować wszystkim, zaangażowanym w organizację tego wydarzenia, zwłaszcza Camille- bo jest naprawdę niesamowita. Lucy: Dziękujemy bardzo.

Już wcześniej przemawiałyśmy na kilku spotkaniach podobnych do tego.  Pierwsze było w zeszłym roku w Londynie,

gdzie mówiłyśmy do ponad 600 nastolatków.

A ostatnio przemawiałyśmy na Northern University w Arizonie, do grupy studentów.

Kiedy jesteśmy proszone o wystąpienie gdzieś, to nigdy nie odmawiamy, głównie dlatego, że

wiecie, kiedy dorastałam, nie było wielu wydarzeń takich jak to.

I myślę, że dlatego zaakceptowanie mojej tożsamości zajęło mi dużo więcej czasu.

Więc za każdym razem, kiedy mam szansę przemówić do kogoś, zawsze wyobrażam sobie co powiedziałbym sobie, kiedy byłam młodsza.

Więc to są jakby moje słowa do mnie samej.

Krótkie streszczenie - dla tych, którzy nie wiedzą

Poznałyśmy się na Tumblerze, blisko 5 lat temu.

Ponieważ byłyśmy w związku na odległość, ja będąc  filmowcem, zaczęłam nagrywać czas, który spędzałyśmy razem

i publikowałam te filmiki na YouTube tylko dla nas obu. I potem nagle, niespodziewanie ludzie zaczęli to oglądać

i to był taki niesamowity przeskok z dzielenia się naszym życiem tylko miedzy sobą do dzielenia się nim z dosłownie milionami innych ludzi.

Na początku pozytywność reakcji, które otrzymywałyśmy była wręcz przytłaczająca, wszyscy byli przemili i wspierający i było to naprawdę inspirujące, bo ludzie dzielili się swoimi historiami z nami.

Jednak z czasem zaczęłyśmy zauważać, że nie wszystkie komentarze są takie miłe, otrzymywałyśmy negatywne reakcje.

Do tego stopnia, że  czasami nie chciałyśmy się nawet logować na youtuba,

To sprawiło, że zaczęłam myśleć - to było kilka lat temu

i  o tym jak może przybierać różne  formy.

Kiedy byłam młodsza, byłam prześladowana.

Wyglądałam inaczej niż reszta dzieci,  interesowały mnie inne rzeczy.

Kiedy dzieci z mojej klasy grały na podwórku w piłkę, ja siedziałam w bibliotece, czytając fan fiction Harrego Pottera.

Wszyscy to kiedyś robiliśmy - nie kłamcie.

Byłam inna, pamiętam kiedy w wieku 8 czy 9 lat szłam naokoło mojej ulicy - ona ma taki okrągły kształt

dzieci z mojej okolicy, kiedy zobaczyły, że się do nich zbliżam, zaczęły uciekać, krzycząc:

Pomyślałam: Co?? Dlaczego? Zrobiłam im coś?

Ale oczywiście, szłam dalej udając, że ich nie słyszałam.

Sytuacja powtarzała się  przez długi czas, za każdym razem, kiedy dochodziłam do końca mojej ulicy

Kiedy przyszłam do domu, do mojej mamy, płakałam przez długie godziny, bo nie rozumiałam, co jest ze mną nie tak, nie wiedziałam.

Pamiętam, co wtedy powiedziała mi moja mama, że nie powinnam pozwolić, żeby to mnie raniło i że oni nie mają nic wspólnego ze mną i z tym jaka jestem,

powiedziała: To, co te dzieci myślą o Tobie, to nie jest Twoja sprawa.

I to jest, coś co na zawsze ze mną zostało i tego się trzymam.

I myślę, że ma to odzwierciedlenie na Youtubie, bo to ta sama sytuacja.

To rozwinęło się do tej dziwnej, internetowej formy, ale to ci sami ludzie, robiący ciągle tą samą rzecz.

Myślę, że my mamy ogromne szczęście- nigdy nie byłyśmy fizycznie prześladowane, czy seksualnie napastowane.

Najczęstszy komentarz, jaki dostajemy to umniejszanie i podważanie naszej seksualności, bo jesteśmy tymi „ładnymi, białymi dziewczynami, które do siebie nie pasują” Nie mieścimy się w normie, nie pasujemy do stereotypu lesbijskiej pary.

Więc do tych, którzy są fizycznie prześladowani, nie jesteśmy pewne, czy możemy Was reprezentować.

Ale wiedzcie, że rozumiemy Was, przynajmniej do pewnego stopnia i że prześladowanie jest czymś, z czym stykamy się wszyscy.

Kiedy ja byłam młodsza - Internet wtedy nie był jeszcze tak powszechny..

Prześladowanie miało formę złośliwości ze strony kolegów z klasy, albo co gorsza ze strony przyjaciół, którzy rozpuszczali po Tobie plotki za Twoimi plecami i tym podobne.

Teraz, przy ewolucji Internetu, możemy być prześladowani w naszych sypialniach, tam gdzie powinniśmy się czuć najbezpieczniej, jesteśmy prześladowani online

Na Tumblerze- tam, gdzie się poznałyśmy-

otrzymujemy najwięcej anonimowej nienawiści. I myślę, że wielu z Was może się z tym utożsamiać - z otrzymywaniem paskudnych wiadomości dotyczących czy to Waszej seksualności czy to Waszego wyglądu czy „nie pasowania”  do jakiejś normy.

Lucy ma odpowiednie słowo na takich ludzi.

Tak, nazywam ich wojownikami klawiatury, wiecie, ci którzy siedzą i wystukują „jesteś ohydna!” można ich łatwo rozpoznać,  jak ukrywają się za ekranem komputera.

Współpracujemy z fundacją „ DITCH THE LABEL” - największą organizacją zajmującą się przeciwdziałaniu  przemocy, w Wielkiej Brytanii, która podaje kilka interesujących faktów:

Około 50%  młodych ludzi kogoś prześladowało

ale tylko 42% ludzi zgłosiło, że byli ofiarami przemocy.

I ponad 62% z tego odbywało się online.

Zaczęłyśmy zastanawiać się co sprawia, że ktoś prześladuje drugą osobę.

I głównie jest to brak pewności siebie tej osoby.

Ci ludzie starają się przerzucić to na Was, starają się sprawić, żebyście  Wy wyglądali nienormalnie, po to, żeby oni wyglądali bardziej normalnie.

Tak, myślę, że to strach przed innością, przed czymś, czego oni nie znają.

I w pewien sposób, chcąc, nie chcąc jest ci żal tych ludzi, zwłaszcza hejterów online,

bo siedzą za tymi swoimi ekranami, w domu i tworzą sobie jakąś dziwną iluzję kontroli,

bo zza tego ekranu i tej klawiatury mogą zrobić co tylko chcą, jako ta anonimowa persona, myślą, że są całkowicie bezkarni.

Przy tym, jak to wzrosło na przestrzeni ostatnich kilku lat, razem z ewolucją Internetu, możesz być całkowicie  anonimowy

I myślę, że właśnie głownie chodzi o strach -  oni się boją - dlatego są anonimowi.

Myślę, że jest dużo o wiele fajniejszych rzeczy, które można robić w życiu

Lucy: na świecie jest mnóstwo ekscytujących rzeczy!

Ja nigdy nie byłam prześladowana - tak klasycznie, jako dziecko

Nigdy nie byłam „fajnym dzieckiem” , byłam kujonem,  ale chodziłam do szkoły z grupą kujonów, więc się dogadywaliśmy.

Ale później, ponieważ absolutnie nie akceptowałam mojej orientacji seksualnej, myślę, że w pewien sposób prześladowałam samą siebie.

Co dało mi też motywację, żeby być lepszą, pracować ciężej, więc do tych, którzy są prześladowani -  macie okazję - zwłaszcza potem w moim wieku, kiedy człowiek zaczyna mieć refleksje odnośnie samego siebie, jest to ważne - żeby odnieść sukces.

Pokazać, że te wszystkie złośliwe słowa nie miały na Was wpływu, udowodnić, że jest wręcz odwrotnie.

Wiecie, skończyłam szkołę średnią z wyróżnieniem, ukończyłam college w 3 lata, zdobyłam mój doktorat również z wyróżnieniem i to są rzeczy, z których jestem naprawdę dumna, niezależnie od tego co mówią hejterzy.

Teraz mamy ten nieplanowany kanał na Youtubie, który ma ponad  dwieście tysięcy subskrybentów,

I STOJĘ TU OBOK MIŁOŚCI MOJEGO ŻYCIA <33

Więc mogą mówić co tylko chcą, to nie ma znaczenia.

Tak, użyjcie tego jako swojej motywacji - to jest to, co ja zrobiłam.

W wieku 80 lat, kiedy będziemy siedzieć obok siebie w domu spokojnej starości, porównując nasze wózki inwalidzkie i obserwując świat na zewnątrz,

Chcę móc spojrzeć wstecz na moje życie, i pomyśleć:

Pracowałam ciężko, była  lojalna, godna zaufania, byłam dobrą przyjaciółką.

To są rzeczy, na które chce się patrzeć z perspektywy czasu, z których chce się być dumnym.

Nikt nie chce patrzeć wstecz na swoje życie i myśleć jakie beznadziejne ono było i myślę, że na tym trzeba się skupić.

Zawsze przypominam sobie, że na świecie jest 7 miliardów ludzi

i każdy z nich jest inny więc przyjmijcie to i pokażcie swoją indywidualność, bądźcie sobą, a dorastając, użyjcie tego jako motywacji, żeby być lepszą wersją siebie.

Czy macie jakieś pytania, lub coś, do czego możemy się odnieść?